Унбер миллион кешегә ялганлау техника эше генә икән, ә техникада Ариадна камил иде.
Техника – тын алуда иде. Тавыш утырмасын өчен, әйтелеше авыр сүз алдыннан дүрткә кадәр санап тын алу; фикер беткән җирдә түгел, ә тамашачыга ышанырга кирәк булган җирдә ясалган пауза; иреннәрдән ярты секунд алда күзләрдә башланган елмаю, чөнки иреннән башланган елмаю ялганны хәтта көйләнгәннәргә дә сатып бирә, ә көйләнгәннәр, кем ни сөйләсә дә, ахмак түгел – алар бары тик күрмәскә риза булганнар. Ариадна сүз белән ялганламый иде. Үлчәнгән, өч бүлек аша узган сүзләр чит иде; сүзләрдә ялган юк иде, сүзләрдә сәясәт бар иде. Ариадна тәне белән – тәненең «мин моңа ышанам» дип әйтүе белән ялганлый иде. Моңа өйрәтеп булмый. Моның белән, бервакыт аңа әйткәнчә, туарга яисә ясалырга кирәк.
– Утыз секунд, – колагында режиссерның җылы тавышы яңгырады.
«Аһәң Медиа» студиясе анда дулкынланып булмаслык итеп төзелгән иде. Яктылык һәр яктан килә һәм күләгә төшерми иде: аны, ундүрт яшьлек кызны, беренче тапкыр шушы өстәл артына утыртканнан бирле, инде унике ел бу яктылык астында Ариаднаның күләгәсе юк иде, һәм ул, ампутациягә күнеккән кебек, үзенең күләгәсезлегенә күнеккән иде. Һаваны тән үзенең чиге барлыгын онытырлык температурада тоталар иде. Аның каршында, камера урынында, кызыл түгел – кызыл борчый – яшел утчык йомшак кына яна иде; аларда эфир да, ризалык та, яшәргә рөхсәт тә – барысы да яшел иде. Ә уң якта, кадрдан читтә, тонык панельдә аның тавыш кәкресе – нечкә, яктылы сызык – тын гына сулыш ала иде; система аны Ариадна янәшәсеннән шул ук мизгелдә сызып бара, ә Ариадна тигездән чыкса, ул үзе дә сизмичә сафка кайтсын өчен, тупас итеп түгел, пышылдап кына, колаклыкка азрак тон өстәп, аны төзәтеп куя иде. Көйләүне вәгазьләгән чагында аның үзен көйлиләр иде. Ул моны белә иде һәм, барыбер сорамыйча тибеп торган йөрәк турында уйламаган кебек, күптән инде бу турыда уйламас булган иде.
– Егерме.
Тигез яктылык, шома панельләр, һәм өстәл артында, кадрда, кемнеңдер пөхтә башындагы ялгыз уй кебек, ул бер үзе – студиядә аннан башка бер генә кеше дә юк иде. Ләкин Ариадна бу бушлыкта кешеләр барлыгын белә иде. Кайдадыр, бу якты, бер генә җөе дә күренмәгән диварлар артында, җылы тавышы аның колагына килеп ирешә торган режиссер утыра иде; аның янында Ариадна беркайчан да яктыда күрмәгән, әмма аркасы белән тоя торган кешеләр утыра иде. Хәер, алар бернәрсә дә хәл итми иде. Аның кәкресен – шул ук мизгелдә төзәтеп торылган нечкә тавыш сызыгын – кеше алып бармый иде. Аны ИҖСА алып бара иде: тавышны ярты тонга күтәреп, сафка кайтаручы да – аның күренмәс кулы, Ариаднаның тавышын аның үзеннән яхшырак белүче дә – ул. Ә диварлар артындагы кешеләр аның ничек эшләгәнен карап кына утыра, күрсәткечләрне тикшерә, баш селки иде; баш селкергә кеше булсын өчен генә кирәкле, ә башка бернәрсәгә дә кирәкмәгән бу кешеләр машина янында төзек механизм янындагы Күзәтүчеләр кебек иде. Ә аларның барысыннан да өстә, тагын да ераграк, Ариаднаны кертмәгән кабинетта, моның барысын төзегән кеше утыра иде – Ариадна аны хәтта күңеленнән дә атамый иде; аның йөзе юк, бары тик һава басымы кебек тигез һәм гаять зур барлыгы гына сизелә иде. Мимар. Ул эфирга кысылмый иде. Аңа кирәк тә түгел иде: ул бер тапкыр барысын да үз-үзен көйләрлек итеп көйләп куйган иде. Һәм хәзер төгәл йөргән сәгатькә караган кебек кенә карап тора иде. Кайвакыт Ариаднага ул аңа да – аерым, башкаларга караганнан озаграк – карый кебек тоела иде. Ул бу уйны куа иде. Мимар турында уйлау караңгыда, бәлки, булмаган да чит карашка борылып карау белән бер иде.
